Οποιαδήποτε συνεισφορά στις ιστορίες πίσω από το τραγούδι είναι παραπάνω απο ευπρόσδεκτη.
Το τραγούδι γράφτηκε το 1945 για το έργο “Το καλοκαίρι θα θερίσουμε” του Αλέξη Δαμιανού που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Σεβαστίκογλου. Τριάντα χρόνια αργότερα (1974), για τις ανάγκες της ταινίας “Sweet Movie” του Ντούσαν Μακαβέγιεφ, ο Χατζιδάκις το χρησιμοποιεί για να σχολιάσει μιαν απ’ τις ειρωνείες της ιστορίας: το 1943, οι Ναζί ξεθάβουν τα πτώματα Πολωνών αιχμαλώτων που είχαν σφαγιασθεί απ’ τους Σοβιετικούς το 1940 στο δάσος του Κατύν.
“The urchins down in the meadow”. Music & lyrics by Manos Hadjidakis, vocals by Maria Katira.
[SUBTITLES WITH ENGLISH LYRICS]
This song comments a scene of Dušan Makavejev’s “Sweet Movie” (1974), which includes film footage utilised by the German propaganda: In 1943, the Nazis discovered mass graves of Polish prisoners-of-war that had been massacred by the Soviets in 1940 at Katyń forest.“Les garnements dans le pré”. Musique et paroles de Manos Hadjidakis, chantée par Maria Katira.
Un comment musical pour une séquence du film culte de Dušan Makavejev “Sweet Movie” (1974), qui contient ce vieux ciné-journal utilisé par la propagande allemande: En 1943, les nazis ont exhumé les cadavres des prisonniers de guerre polonais, qui ont été massacrés par les sovietiques en 1940 dans la forêt de Katyń.“I ragazzi giù nel campo”. Musica e parole di Manos Hadjidakis, interpretato da Maria Katira.
[SOTTOTITOLI CON VERSI IN ITALIANO da Pier Paolo Pasolini e Dacia Maraini]
Un commento musicale per una scena del film culto di Dušan Makavejev “Sweet Movie” (1974) che contiene questo vecchio cinegiornale utilizzato dalla propaganda tedesca: Nel 1943 i nazisti hanno scoperto le fosse comuni di prigionieri di guerra polacchi, massacrati nel 1940 dalla NKVD sovietica nella foresta di Katyń.
Den katalabainw tin syndesi, mipws exeis perissoteres plirofories? To “quotation” apo pou einai??
Endiaferon exei to thema pantws…
Το quote είναι απο:
απλά δεν το ανέφερα γιατι προφανώς και αυτός το έχει κάνει quote από κάπου αλλού που δεν αναφέρει.
Ποια σύνδεση ακριβώς δεν καταλαβαίνεις. Γιατί χρησιμοποιήθηκε στην ταινία που αναφέρεται;
Ας βάλω και κάποια πράγματα ακόμα τα οποία δεν τα έχω διαβάσει ολοκληρωμένα:
http://en.wikipedia.org/wiki/Katyn_massacre
http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4459057
Πάντως οι Ρώσοι έχουν αποδεχθεί την ευθύνη. Και η επίσκεψη του πολωνικού πολιτικού κόσμου με το αεροπλάνο που έπεσε γινόταν με αφορμή αυτό το γεγονός σαν επαίτειο μνήμης
Την ταινία την είδα. Το θεατρικό σκοπεύω να το διαβάσω (βρήκα που και πως ή μάλλον πόσο).
Ελπίζω προσεχώς να καταφέρω να σχολιάσω και από διαφορετική οπτική γωνία.
Για την ώρα θα παραθέσω απλά τους στίχους:
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
δεν μιλάν με τον καιρό
μόνο πέφτουν στα ποτάμια
για να πιάσουν τον σταυρό.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγούν έναν τρελό
τον επνίγουν με τα χέρια
και τον καίνε στον γιαλό.
Έλα κόρη της σελήνης,
κόρη του αυγερινού.
Να χαρίσεις στα παιδιά μας
λίγα χάδια του ουρανού.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγάνε τους αστούς
πετσοκόβουν τα κεφάλια
από εχθρούς και από πιστούς.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κόβουν δεντρολιβανιές
και στολίζουν τα πηγάδια
για να πέσουν μέσα οι νιες.
Τα παιδιά μες τα χωράφια
κοροϊδεύουν τον παπά
του φοράνε όλα τα άμφια
και το παν στην αγορά.
Έλα κόρη της σελήνης,
έλα και άναψε φωτιά.
Κοίτα τόσα παλικάρια
που κοιμούνται στη νυχτιά.
Τα παιδιά δεν έχουν μνήμη
τους προγόνους τους πουλούν
και ο,τι αρπάξουν δεν θα μείνει
γιατί ευθύς μελαγχολούν
Προσεχώς και οι στίχοι στο θεατρικό ….
Σχετικά με τον Αλέξη Δαμιανό:
http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=7809&tsz=0&act=mMainView
http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=6626&tsz=0&act=mMainView
http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=7969&tsz=0&act=mMainView
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%CF%82_%CE%94%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82
Anna Prucnal – I ragazzi giu nel campo
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ
Τα παιδιά κάτου στον κάμπο
στήσαν όλα το χορό
και λυγάνε τα ποτάμια
και καρφώνουν τον αητό
‘Ελα κόρη μ’έλα και τ’ αυγερινού
κοίτα στήσανε καρτέρι
χίλι’ αστέρια τ’ουρανού.
Τα παιδιά κάτου στον κάμπο
φωσφοράν τις λαγκαδιες
κυνηγάνε τα τσακάλια
καβαλάν τις αστραπές
Έλα κόρη μ’ έλα κι άναψε φωτιά
κοίτα πόσα παλικάρια
τραγουδάν τη μπαρμπαριά
Θεατρικό διαβάστηκε.
Πολύ ενδιαφέρον πως η ίδια μουσική-τραγούδι χρησιμοποιείται για να περιγράψει τελείως διαφορετικά πράγματα.
Τελικά αυτά τα παιδιά είναι ικανά για τα πάντα, για το καλύτερο και για το χειρότερο
Χρωστάω δυό λόγια παραπάνω για την ταινία το θεατρικό και το τραγούδι….
προσπάθεια, αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό για μελλοντικές προσθήκες και με
αρκετό spoil για όσους θα δουν το θεατρικό ή την ταινία
Μια και πολλές φορές το μισό είναι καλύτερο από το τίποτα ας
κάνω μια προσπάθεια, αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό για μελλοντικές προσθήκες
και με αρκετό spoil για όσους θα δουν το θεατρικό ή την ταινία.
1946….. «Το καλοκαίρι θα θερίσουμε»
Τα νερά βαλτώνουν στον κάμπο φέρνοτας φτώχια, δυστυχία, μιζέρια. Τα παιδιά κάτω στον κάμπο αποφασίζουν να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους. Αποφασίζουν να συνασπιστούν και να φτιαξουν ένα φράγμα που θα εμποδίζει το νερό από το να πλημμυρίζει τον κάμπο και να δημιουργεί βάλτους. Έχουν να αντιμετωπίσουν πέρα από τα φυσικά φαινόμενα, όλους αυτούς που χτίζουν τη ζωή τους και τα πλούτη τους στη μιζέρια και στις πλάτες των άλλων. «Οικογένειες», νομαρχαίους χωροφυλακαίους. Κρίσιμο σημείο ότι τα παιδιά προσπερνούν το οικονομικό και προσωπικό προσωρινό όφελος για το μόνιμο καλό του συνόλου και την κοινωνική
πρόοδό. Και τελικά τα καταφέρνουν, με θυσίες, απώλειες. Στο τέλος δικαιωμένα δεν κρατούν κακίες ή εκδικητικές διαθέσεις για όσους είτε από αδυναμία, ζήλια, φόβο ή προσδωκόντας το προσωπικό όφελος ταχθήκαν με τις δυνάμεις τις συντήρησης και της «εξουσίας». Βάζουν πλώρη για περαιτέρω πρόοδο. Και μετά τη μεγάλη μάχη τραγουδούν….
Τα παιδιά κάτου στον κάμπο
στήσαν όλα το χορό
και λυγάνε τα ποτάμια
και καρφώνουν τον αητό
‘Ελα κόρη μ’έλα και τ’ αυγερινού
κοίτα στήσανε καρτέρι
χίλι’ αστέρια τ’ουρανού.
Τα παιδιά κάτου στον κάμπο
φωσφοράν τις λαγκαδιες
κυνηγάνε τα τσακάλια
καβαλάν τις αστραπές
Έλα κόρη μ’ έλα κι άναψε φωτιά
κοίτα πόσα παλικάρια
τραγουδάν τη μπαρμπαριά
1974….. «Sweet movie»
Ένας διπολικός
κόσμος. Ένα οικονομικό σύστημα που αγοράζει πουλά καταναλώνει. Η ομορφιά αγοράζεται και πουλιέται στα ράφια
για να βιαστεί, να αλλοτριωθεί να μεταμορφωθεί σε κάτι πέρα από τη φύση της. Η
ίδια κοινωνία αφήνει το περιθώριο για μια ζωή έρμαιη των ενστίκτων: φαί,
αφόδευση , σεξ. Στον αντίποδα ένα άλλο σύστημα, δελεάζει με γλυκά, ζάχαρη και
ηδονές τα παιδιά τάζοντας τους έναν ιδεατό όμορφο κόσμο είτε για να τα σκοτώσει
στο τέλος, είτε για να τα βάλει να σκοτώσουν τόσους χιλιάδες Πολωνούς
αξιωματικούς στο δάσος του Κατύν. ¨Οχημα ένα πλοίο με το προσωπείο του Μαρξ
στην πλώρη του…
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
δεν μιλάν με τον καιρό
μόνο πέφτουν στα ποτάμια
για να πιάσουν τον σταυρό.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγούν έναν τρελό
τον επνίγουν με τα χέρια
και τον καίνε στον γιαλό.
Έλα κόρη της σελήνης,
κόρη του αυγερινού.
Να χαρίσεις στα παιδιά μας
λίγα χάδια του ουρανού.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγάνε τους αστούς
πετσοκόβουν τα κεφάλια
από εχθρούς και από πιστούς.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κόβουν δεντρολιβανιές
και στολίζουν τα πηγάδια
για να πέσουν μέσα οι νιες.
Τα παιδιά μες τα χωράφια
κοροϊδεύουν τον παπά
του φοράνε όλα τα άμφια
και το παν στην αγορά.
Έλα κόρη της σελήνης,
έλα και άναψε φωτιά.
Κοίτα τόσα παλικάρια
που κοιμούνται στη νυχτιά.
Τα παιδιά δεν έχουν
μνήμη
τους προγόνους τους πουλούν
και ο,τι αρπάξουν δεν θα μείνει
γιατί ευθύς μελαγχολούν
Και η ταινία
τελειώνει με την καπετάνισα του πλοίου να συλλαμβάνεται, υπονοόντας μια
μελλοντική καταδική για τα εγκλήματα της, την άλλη ηρωϊδα να πνίγεται σε μια
γούρνα από σοκολάτα στα πλαίσια του γυρίσματος ενός διαφημιστικού (αγορά,
πώληση, κατανάλωση) και με ένα μαγικό τρόπο τα δολοφονημένα παιδιά να
ανασταίνονται δίνοντας την ελπίδα ενός άλλου δρόμου, ενός άλλου τρόπου. Ο
επίσης δολοφονημένος ναύτης φαίνεται στο τέλος της ταινίας από τη ζάχαρη του
πλοίου να κρυφοκοιτά το γύρισμα για το διαφημιστικό της σοκολάτας, αναζητώντας
τι τελικά; Και με τι τίμημα;…..
Ενδιαφέρον ως γεγονός. Μεγάλη ιστορία. Πανέμορφο το (ελληνικό) τραγούδι (στα ιταλικά δεν μου άρεσε και τόσο, ακόμα και από την Daniela Davoli, όχι την άλλη που τα μιλάει σπαστά).
Πολύ μακρινό παρελθόν πάντως κατά τη γνώμη μου για να ασχολείται κανείς. Αναγνωρίστηκε από τους Ρώσους, αλλά όχι ως γενοκτονία, και “να ‘χαμε να λέγαμε”.
Τα βίντεο τα σχετικά με το Δαμιανό είναι αρκετα ενδιαφέροντα και ξεφεύγουν απο μια στείρα “ακαδημαϊκη” προέγγιση.
Και δίνουν και μια καλή αφορμή για να δει κάποιος τις ταινίες του:
http://www.youtube.com/watch?v=q21qjFS-lFw (Ευδοκία)
http://www.youtube.com/watch?v=-JwULDRVM-0 (Ηνίοχος)
http://www.youtube.com/watch?v=FUkhTAlQBQA (Μέχρι το πλοίο)